tar ve gzip ile Arşivleme ve Sıkıştırma

Bir Linux sunucusunda çalışan hemen herkes er ya da geç şu ana gelir: bir web sitesinin bütün dosyalarını, bir uygulamanın kaynak kodunu ya da bir veritabanı dökümünü tek bir pakete koyup başka bir yere taşıması gerekir. Onlarca alt dizin ve binlerce küçük dosyayı tek tek kopyalamak hem yavaştır hem de dosya izinlerini, oluşturma tarihlerini ve sembolik bağlantıları bozma riski taşır. İşte tam bu noktada tar devreye girer. Adı "tape archive" (teyp arşivi) ifadesinden gelir; on yıllardır Unix dünyasının standart arşivleme aracıdır ve bugün de bir sunucudaki en güvenilir "her şeyi tek dosyaya koy" komutudur.

Bu rehberde tar'ı gerçek bir üretim ortamında nasıl kullandığımızı adım adım anlatacağız. Bir dizini tek bir arşive nasıl paketleyeceğinizi, gzip ile bu arşivi sıkıştırıp .tar.gz üretmeyi, arşivi geri açmayı, c/x/z/j/J/v/f bayraklarının tam olarak ne işe yaradığını, --exclude ile önbellek ve log gibi gereksiz klasörleri dışarıda bırakmayı ve xz ile daha yüksek sıkıştırma oranı elde etmeyi göreceğiz. Sonunda tüm bunları gerçekçi bir senaryoya bağlayacağız: bir web sitesi klasörünü ve veritabanı dökümünü tek bir tarih damgalı yedek paketine koyup güvenle saklamak. Komutları olduğu gibi kopyalayıp kendi ortamınıza uyarlayabilirsiniz.

tar Ne İşe Yarar ve Neden Sıkıştırmadan Ayrıdır#

tar'ı anlamanın en kolay yolu, onu iki ayrı işin sadece birinden sorumlu tutmaktır. tar'ın tek görevi, birçok dosya ve dizini tek bir dosyanın içine yan yana dizmektir. Bu tek dosyaya arşiv, ürettiği dosyaya da yaygın olarak "tarball" denir. Dikkat edin: bu adım hiçbir şeyi küçültmez. 500 MB'lık bir klasörü tar ile paketlerseniz sonuç yine yaklaşık 500 MB olur; sadece binlerce dosya tek bir kaba girmiş olur.

Sıkıştırma ise tamamen ayrı bir iştir ve bunu gzip, bzip2 veya xz gibi araçlar yapar. Bunlar bir dosyanın içindeki tekrar eden desenleri bularak boyutu düşürür. tar'ın güzelliği, bu sıkıştırıcıları kendi içinden çağırabilmesidir: siz tek komut yazarsınız, tar önce her şeyi tek arşive dizer, sonra o arşivi seçtiğiniz sıkıştırıcıdan geçirir. Sonuç .tar.gz (ya da .tgz), .tar.bz2, .tar.xz gibi bir dosyadır.

Bu ayrımı bilmek pratik bir fayda sağlar. Zaten sıkıştırılmış içerikleri (JPEG görseller, MP4 videolar, PDF'ler, ZIP arşivleri) yeniden sıkıştırmaya çalışmak neredeyse hiç kazanç getirmez, sadece CPU harcar. Buna karşılık metin ağırlıklı içerik (HTML, CSS, JS, PHP kaynak kodu, SQL dökümleri, log dosyaları) çok iyi sıkışır ve .tar.gz boyutu orijinalin beşte birine, hatta onda birine kadar inebilir.

Aşağıdaki tablo, günlük kullandığımız üç sıkıştırıcının nasıl konumlandığını özetliyor:

Pratikte varsayılan tercihimiz gzip'tir: hemen her yerde vardır, yeterince iyi sıkıştırır ve çok hızlıdır. Depolamadan ya da indirme süresinden tasarruf etmek kritikse xz'ye geçeriz.

Bayrakları Anlamak (c, x, z, j, J, v, f)#

tar komutu ilk bakışta anlaşılmaz görünen kısa harflerden oluşur. Aslında bunların her biri tek bir soruya cevap verir ve bir kez mantığını kavradığınızda komutu ezberlemek yerine kurabilirsiniz. Şu harfleri sık kullanırız:

Buradaki en kritik ayrıntı -f bayrağıdır ve neredeyse her komutta en sona yakın yazılır; çünkü hemen arkasından arşiv dosyasının adı gelir. -f yazmayı unutursanız tar çıktıyı standart çıkışa göndermeye çalışır ve garip hatalar alırsınız. Bu yüzden komutu okumanın pratik kuralı şudur: harfleri "ne yapıyorum, hangi sıkıştırma, dosyanın adı ne" sırasıyla düşünün.

Örneğin tar -czvf yedek.tar.gz proje/ komutunu şöyle okuyabilirsiniz: c oluştur, z gzip ile sıkıştır, v ne yaptığını göster, f yedek.tar.gz bu isimde bir dosyaya yaz, kaynak da proje/ dizini. Aynı mantıkla tar -xzvf yedek.tar.gz komutu "çıkar, gzip'li, ayrıntılı, şu dosyadan" demektir. Modern tar sürümleri sıkıştırma tipini uzantıdan otomatik algılayabildiği için açarken çoğu zaman -z yazmasanız da olur; ama açık yazmak alışkanlık olarak daha güvenlidir ve eski sistemlerde de çalışır.

Bir noktaya dikkat edin: -v bayrağı işlevsel değildir, yalnızca size geri bildirim verir. Bir cron içinde sessiz çalışsın istiyorsanız -v'yi çıkarın; elle çalışırken ne olup bittiğini görmek isterseniz ekleyin. Temel Linux komutlarına daha geniş bakmak isterseniz Linux temel komutlar rehberimiz iyi bir başlangıç noktasıdır.

Arşiv Oluşturma: tar -czf ile Dizin Paketleme#

En sık kullandığımız işlem, bir dizini tek bir sıkıştırılmış dosyaya paketlemektir. Temel kalıp şudur:

# proje/ dizinini sıkıştırılmış tek dosyaya paketle
tar -czf proje-yedek.tar.gz proje/

# Ne olup bittiğini görmek isterseniz -v ekleyin
tar -czvf proje-yedek.tar.gz proje/

Burada proje/ göreli bir yoldur; komutu içinde bulunduğunuz dizine göre çalıştırdığınız için arşivin içinde de dosyalar proje/... şeklinde göreli yollarla saklanır. Bu genelde istediğimiz davranıştır çünkü arşivi başka bir sunucuda istediğiniz klasörün içinde açabilirsiniz.

Mutlak yol vermek (örneğin tar -czf yedek.tar.gz /var/www/site) da mümkündür, ancak modern tar bu durumda baştaki / işaretini otomatik olarak kırpar ve size bir uyarı gösterir. Bu, arşivi yanlışlıkla açtığınızda sistem dosyalarınızın üzerine yazılmasını engelleyen bir güvenlik önlemidir. Yine de en temiz yöntem, arşivlenecek dizinin bir üst klasörüne geçip göreli yolla paketlemektir:

# En temiz yaklaşım: bir üst dizine çık, sonra göreli yolla paketle
cd /var/www
tar -czf /yedekler/site-yedek.tar.gz site/

-C bayrağı bu iş için özel olarak vardır; tar'a "önce şu dizine geç, sonra paketle" der. Böylece cd yazmadan aynı temiz sonucu alırsınız ve script içinde çalışma dizininiz değişmez:

# -C ile çalışma dizinini değiştirmeden temiz göreli yol
tar -czf /yedekler/site-yedek.tar.gz -C /var/www site/

Oluşan dosyanın boyutunu ve sağlığını doğrulamak için birkaç hızlı kontrol yaparız. ls -lh boyutu insan-okur biçimde gösterir; tar -tzf ise arşivi açmadan içindekileri listeler, böylece beklediğiniz klasör yapısının gerçekten pakette olduğunu görürsünüz:

ls -lh /yedekler/site-yedek.tar.gz
tar -tzf /yedekler/site-yedek.tar.gz | head

Arşiv Açma: tar -xzf ve Hedef Dizin Kontrolü#

Bir arşivi geri açmak, oluşturmanın aynası gibidir; tek fark -c yerine -x yazmaktır:

# Arşivi bulunduğunuz dizine çıkar
tar -xzf site-yedek.tar.gz

# İşlenen dosyaları görerek çıkar
tar -xzvf site-yedek.tar.gz

Burada en sık yapılan hata, arşivin nereye açılacağını düşünmeden komutu çalıştırmaktır. tar dosyaları içinde bulunduğunuz dizine açar. Eğer arşivin içinde onlarca dosya doğrudan kök seviyede duruyorsa (yani her şey ortak bir üst klasöre sarılmamışsa), bulunduğunuz dizin bir anda o dosyalarla dolar. Bu yüzden bir arşivi açmadan önce her zaman içeriğine bakmayı alışkanlık haline getirin:

# Açmadan önce yapıyı gör: tek bir üst klasör mü, yoksa dağınık mı?
tar -tzf bilinmeyen.tar.gz | head -20

Belirli bir dizine açmak için -C bayrağını kullanırız. Hedef dizinin önceden var olması gerekir:

# Hedef klasörü oluştur ve arşivi oraya çıkar
mkdir -p /var/www/geri-yukleme
tar -xzf site-yedek.tar.gz -C /var/www/geri-yukleme

Bazen tüm arşivi değil, yalnızca tek bir dosya ya da klasörü geri almak isteriz; örneğin yanlışlıkla silinmiş bir yapılandırma dosyasını. Bunun için çıkarma komutunun sonuna arşiv içindeki tam yolu eklemek yeterlidir:

# Arşivin tamamını açmadan sadece bir dosyayı geri al
tar -xzf site-yedek.tar.gz site/wp-config.php

Son bir uyarı: tar -x varsayılan olarak hedefteki aynı isimli dosyaların üzerine yazar. Üretim bir dizinin üstüne körü körüne açmak yerine, önce ayrı bir klasöre açıp içeriği inceleyip sonra rsync ile senkronlamak çok daha güvenlidir. Farkları görüp yalnızca değişenleri kopyalamak için rsync ile yedekleme rehberimizdeki yöntemleri kullanabilirsiniz.

Gereksiz Dosyaları Hariç Tutma: --exclude#

Bir web sitesi ya da uygulama klasörünü paketlerken çoğu zaman her şeyi almak istemeyiz. Önbellek klasörleri, log dosyaları, .git geçmişi, geçici yükleme klasörleri ve node_modules gibi yeniden üretilebilir dizinler hem arşivi gereksiz büyütür hem de geri yüklerken hiçbir işe yaramaz. --exclude bayrağı tam olarak bunun içindir ve birden fazla kez yazılabilir:

# Önbellek, log ve sürüm geçmişini dışarıda bırak
tar -czf site-yedek.tar.gz \
  --exclude='site/wp-content/cache' \
  --exclude='site/wp-content/uploads/cache' \
  --exclude='site/.git' \
  --exclude='*.log' \
  site/

Birkaç ince ayrıntıya dikkat edin. Kalıplar tırnak içine alınır ki kabuk (shell) * gibi joker karakterleri tar'a ulaşmadan işlemesin. Yol kalıpları, arşivin içindeki yola göre değil, komut satırında verdiğiniz kaynak yola göre eşleşir; yani site/ ile paketliyorsanız hariç tutma kalıpları da site/... ile başlamalıdır. Ayrıca --exclude, -f ve kaynak dizin belirtilmeden önce gelmelidir; sıralamayı bozarsanız hariç tutma çalışmayabilir.

Çok sayıda dışlama kuralınız varsa hepsini bir dosyaya yazıp --exclude-from ile okutmak çok daha temiz olur. Bu yaklaşım, aynı dışlama listesini birden fazla yedek scriptinde paylaşmanızı da sağlar:

# haric-tut.txt içine her satıra bir kalıp yazın
cat > haric-tut.txt <<'EOF'
site/wp-content/cache
site/wp-content/uploads/cache
site/.git
*.log
*.tmp
EOF

tar -czf site-yedek.tar.gz --exclude-from=haric-tut.txt site/

Hariç tuttuğunuz şeylerin gerçekten dışarıda kaldığını doğrulamak için yine tar -tzf ile içeriği listeleyip aradığınız klasörün olmadığından emin olun. Bu küçük kontrol, "yedeğim var sandım ama içinde gereksiz 4 GB cache varmış" sürprizlerini önler.

Daha Yüksek Sıkıştırma: xz ve bzip2 Seçenekleri#

gzip çoğu iş için yeterlidir, ancak arşivi uzun süre saklayacaksanız, sınırlı disk alanına sığdıracaksanız ya da yavaş bir hat üzerinden başka sunucuya aktaracaksanız daha yüksek sıkıştırma oranı ciddi fark yaratır. Bu durumda xz (-J) ve bzip2 (-j) devreye girer. Kullanım kalıbı tamamen aynıdır, sadece sıkıştırma bayrağını ve dosya uzantısını değiştirirsiniz:

# En yüksek sıkıştırma: xz
tar -cJf site-yedek.tar.xz site/

# Orta seviye: bzip2
tar -cjf site-yedek.tar.bz2 site/

# Açarken de aynı bayrak
tar -xJf site-yedek.tar.xz
tar -xjf site-yedek.tar.bz2

xz genellikle gzip'ten belirgin biçimde daha küçük dosya üretir, ancak bunun bedeli süredir: büyük bir klasörde xz sıkıştırma işlemi gzip'in birkaç katı zaman alabilir ve daha fazla CPU ile RAM tüketir. Bu yüzden gündüz saatlerinde, sitenin yoğun trafik aldığı bir sunucuda xz ile büyük bir arşiv almak sunucuyu yorabilir; böyle işleri gece düşük yoğunluk saatlerine planlamak daha doğrudur.

xz'nin sıkıştırma seviyesini ve iş parçacığı sayısını ortam değişkeniyle ayarlayabilirsiniz. Çok çekirdekli bir sunucuda -T0 (tüm çekirdekleri kullan) süreyi ciddi biçimde kısaltır:

# xz'yi tüm çekirdeklerle ve 6. seviye sıkıştırmayla çalıştır
XZ_OPT='-6 -T0' tar -cJf site-yedek.tar.xz site/

Hangisini seçeceğinize karar verirken pratik kuralımız şudur: sık alınan ve kısa süre saklanan günlük yedekler için gzip, aylarca arşivde duracak ya da dışarı taşınacak "soğuk" yedekler için xz. bzip2 bir zamanlar ikisinin arasında bir denge sunuyordu, ancak bugün çoğu senaryoda xz onu hem oran hem esneklik açısından geride bırakır; yine de eski sistemlerle uyumluluk için hâlâ karşınıza çıkar.

Gerçek Senaryo: Site ve Veritabanı Klasörünü Tek Yedek Paketine Almak#

Şimdi tüm parçaları gerçek bir işe bağlayalım. Amacımız, bir web sitesinin dosyalarını ve o siteye ait veritabanı dökümünü tek bir tarih damgalı arşive koyup güvenli bir yerde saklamak. Bu, taşınmadan önce, güncelleme yapmadan önce ya da düzenli bir yedek rutini olarak elimizin altında olması gereken temel işlemdir.

Önce veritabanının anlık dökümünü alır, sonra hem dosyaları hem de bu dökümü tek bir tar paketine koyarız. Tarih damgası sayesinde eski yedekleri karıştırmadan ayırt edebilirsiniz:

#!/bin/bash
set -euo pipefail

# Ayarlar
SITE_DIZINI="/var/www/site"
DB_ADI="site_db"
DB_KULLANICI="site_user"
HEDEF="/yedekler"
TARIH=$(date +%F-%H%M)   # 2026-07-10-1432 gibi

mkdir -p "$HEDEF"

# 1) Veritabanı dökümünü al (site dizinine geçici olarak koyuyoruz ki
#    tek pakette toplansın)
mysqldump --single-transaction "$DB_ADI" -u "$DB_KULLANICI" -p \
  > "$SITE_DIZINI/veritabani-$TARIH.sql"

# 2) Dosyaları ve dökümü tek arşive paketle, gereksizleri hariç tut
tar -czf "$HEDEF/site-tam-yedek-$TARIH.tar.gz" \
  --exclude='site/wp-content/cache' \
  --exclude='site/.git' \
  --exclude='*.log' \
  -C /var/www site/

# 3) Geçici SQL dosyasını temizle (arşivde zaten var)
rm -f "$SITE_DIZINI/veritabani-$TARIH.sql"

echo "Yedek hazır: $HEDEF/site-tam-yedek-$TARIH.tar.gz"
ls -lh "$HEDEF/site-tam-yedek-$TARIH.tar.gz"

Bu scriptteki mysqldump --single-transaction bölümü, InnoDB tablolarını kilitlemeden tutarlı bir döküm almanızı sağlar; veritabanı yedekleme detaylarını daha derin incelemek isterseniz ayrı bir rehberimiz var. Burada tar açısından önemli olan, iki farklı kaynağı (statik dosyalar ve dinamik veritabanı) tek bir pakette birleştirip tek bir dosya olarak yönetebilmemizdir. Geri yüklerken bu paketi açar, SQL dosyasını veritabanına içe aktarır, dosyaları da yerine koparsınız.

Bir de yedek rutinini otomatikleştirmek için bu scripti cron ile zamanlarız. Aşağıdaki satır her gece 03.30'da yedek alır ve 14 günden eski arşivleri temizleyerek diskin dolmasını engeller:

# crontab -e ile ekleyin
30 3 * * * /usr/local/bin/site-yedek.sh >> /var/log/site-yedek.log 2>&1

# 14 günden eski yedekleri temizleyen ek satır
0 4 * * * find /yedekler -name 'site-tam-yedek-*.tar.gz' -mtime +14 -delete

Önemli bir prensibi hatırlatmakta fayda var: yerel diske alınan yedek, o disk çökerse yedek olmaktan çıkar. Bu yüzden ürettiğiniz .tar.gz dosyasını mutlaka başka bir sunucuya, harici depolamaya ya da nesne depolamaya kopyalayın. Uzak sunucuya verimli, yalnızca değişeni gönderen aktarım için yine rsync ile yedekleme yöntemlerini kullanabilir; Clou.TR tarafında ise otomatik yedek çözümleri için yedekleme hizmetimize göz atabilirsiniz.

Sık Karşılaşılan Hatalar ve İpuçları#

Yılların deneyiminde tar ile ilgili neredeyse tüm sorunlar birkaç tekrar eden başlıktan çıkar. En sık göreni "tar: Removing leading /' from member names" uyarısıdır; bu bir hata değil, mutlak yolla paketlediğinizde tar'ın baştaki /'yi kırptığını söyleyen bilgilendirmedir. Sorun yaratmaz, ama temiz göreli yollarla çalışmak için -C` kullanmak daha zariftir.

Bir diğer klasik, arşivi yanlış dizinde açıp bulunduğunuz klasörü onlarca dosyayla doldurmaktır. Bunu önlemenin altın kuralı, her zaman açmadan önce tar -tzf ile içeriğe bakmak ve gerekiyorsa boş bir klasör açıp -C ile oraya çıkarmaktır. "Yedeğim bozuk mu" endişesi için ise arşivin bütünlüğünü açmadan test edebilirsiniz:

# Arşivi diske açmadan bütünlüğünü doğrula; sessiz kalırsa sağlamdır
tar -tzf site-yedek.tar.gz > /dev/null && echo "Arşiv sağlam"

Büyük arşivlerde ilerlemeyi görmek isterseniz pv aracını araya koyabilir ya da basitçe -v ile akan dosya isimlerini izleyebilirsiniz. Dosya izinlerini ve sahiplikleri koruyarak açmak (özellikle sistem klasörlerini geri yüklerken) için root olarak çalışıp -p ekleyin; tar zaten izinleri arşivin içinde saklar, ancak açarken korunmasını garanti etmek iyi bir alışkanlıktır. Son olarak, .tar ve .zip arasında seçim yaparken şunu hatırlayın: tar Unix izinlerini ve sembolik bağlantıları eksiksiz korur, bu yüzden Linux sunucular arası taşımalarda neredeyse her zaman tar.gz tercih edilir; .zip'i daha çok Windows kullanıcılarıyla dosya paylaşırken kullanırız.

Sıkça Sorulan Sorular#

tar ile gzip arasındaki fark nedir?#

İkisi farklı işler yapar ve genellikle birlikte kullanılır. tar birçok dosya ve dizini tek bir arşive dizer ama boyutu küçültmez; gzip ise tek bir dosyanın içeriğindeki tekrarları bularak boyutu düşürür. .tar.gz uzantılı bir dosya, önce tar ile paketlenip ardından gzip ile sıkıştırılmış demektir. tar -czf komutundaki z bayrağı, tar'a bu sıkıştırmayı sizin yerinize otomatik yaptırır, böylece tek komutla hem paketleme hem sıkıştırma tamamlanır.

tar.gz dosyasını nasıl açarım?#

Standart komut tar -xzf dosya.tar.gz şeklindedir; bu, arşivi bulunduğunuz dizine çıkarır. Belirli bir klasöre açmak isterseniz önce o klasörü mkdir -p hedef ile oluşturup tar -xzf dosya.tar.gz -C hedef komutunu kullanın. Açmadan önce içeriği görmek için tar -tzf dosya.tar.gz çalıştırmanızı öneririz; böylece dosyaların ortak bir üst klasöre sarılıp sarılmadığını görür ve bulunduğunuz dizini yanlışlıkla dağıtmazsınız.

Belirli bir klasörü yedeğe dahil etmeden nasıl arşiv alırım?#

--exclude bayrağını kullanın ve dışlamak istediğiniz her yol için bir kez tekrarlayın; örneğin tar -czf yedek.tar.gz --exclude='site/cache' --exclude='*.log' site/. Kalıpları tırnak içine almanız ve kaynak dizinle aynı ön ekle (burada site/...) yazmanız gerekir. Çok sayıda kuralınız varsa hepsini bir metin dosyasına koyup --exclude-from=liste.txt ile okutmak daha temiz ve tekrar kullanılabilir bir yöntemdir.

gzip mı xz mi kullanmalıyım?#

Cevap arşivi ne kadar süre saklayacağınıza ve ne kadar aceleniz olduğuna bağlıdır. gzip çok hızlıdır ve hemen her yerde bulunur; sık alınan günlük yedekler için idealdir. xz ise belirgin şekilde daha küçük dosya üretir ama daha yavaştır ve daha fazla CPU tüketir; uzun süre saklanacak ya da yavaş bir hat üzerinden aktarılacak "soğuk" arşivler için mantıklıdır. Çok çekirdekli sunucularda XZ_OPT='-T0' ile xz'yi hızlandırarak bu dezavantajı büyük ölçüde azaltabilirsiniz.

tar arşivi bozulmuş mu diye nasıl kontrol ederim?#

En pratik yöntem, arşivi diske açmadan içeriğini listelemektir: tar -tzf dosya.tar.gz > /dev/null komutu hiçbir çıktı vermeden tamamlanırsa arşiv okunabilir ve büyük olasılıkla sağlamdır; bir hata mesajı düşerse dosya bozulmuş ya da eksik indirilmiş demektir. Kritik yedeklerde bir adım öteye geçip yedeği aldıktan sonra ayrı bir klasöre açıp içeriği gözden geçirmek en güvenli yaklaşımdır, çünkü asıl felaket "yedeğim vardı ama açılmıyordu" anında yaşanır.

tar dosya izinlerini ve sembolik bağlantıları korur mu?#

Evet, tar'ın en güçlü yanlarından biri budur. Arşiv oluştururken her dosyanın izinlerini, sahibini, grubunu, değiştirme zamanını ve sembolik bağlantıları olduğu gibi saklar. Bu yüzden Linux sunucular arası taşımalarda .zip yerine .tar.gz tercih edilir. Açarken izinlerin birebir korunmasını garanti etmek için root yetkisiyle ve -p bayrağıyla çıkarma yapabilirsiniz; özellikle sistem dizinlerini ya da uygulama çalıştırma izinlerini geri yüklerken bu ayrıntı önemlidir.

Kapanış#

tar ve gzip, bir Linux sunucusunda yıllarca kullanacağınız en temel ve en güvenilir araçlardan ikisidir. Bir kez c/x/z/j/J/v/f bayraklarının mantığını kavradığınızda, ister tek bir klasörü paketleyin ister bir sitenin dosyalarını ve veritabanını tek bir tarih damgalı yedek paketine koyun, aynı basit kalıbı güvenle uygularsınız. --exclude ile gereksizleri dışarıda bırakmak, xz ile uzun ömürlü arşivleri küçültmek ve tar -tzf ile her yedeği doğrulamak bu işi profesyonel bir rutine dönüştürür. Unutmayın: en iyi yedek, düzenli alınan, farklı bir yerde saklanan ve gerçekten geri yüklenebildiği test edilmiş yedektir.

Bu rutini altyapı katmanında sağlam bir zemine oturtmak istiyorsanız Clou.TR olarak yanınızdayız. Otomatik ve düzenli yedekler için yedekleme hizmetimizi, tam kontrol isteyen projeler için VDS sunucularımızı ve sunucu yönetimi desteğimizi, WordPress projeleriniz için ise WordPress hosting paketlerimizi inceleyebilir; site taşımalarınızda ücretsiz site taşıma ekibimizden yardım alabilirsiniz.